Analizując zmiany w kształceniu na studiach ekonomicznych w Polsce w latach 1945-1984 wyróżnić można zasadniczo cztery etapy 9: 1) lata 1945-1950 — reaktywowanie działalności uczelni w oparciu 0 wzorzec przedwojenny 10; 2) lata 1951-1956 — reformowanie systemu funkcjonowania uczelni 1 systemu kształcenia według jednolitego dla wszystkich państwowych uczelni ekonomicznych wzorca (z szerokim uwzględnieniem rozwiązań stosowanych w Związku Radzieckim); 3) lata 1957-1969 — próby reaktywowania statusu akademickiego uczelni, ze względnie autonomicznie kształtowanym systemem kształ- cenią, opieranym na pierwszej w Polsce Ludowej ustawie o szkołach wyższch, zakończone nawrotem do jednolicie obowiązującego uczelnie ekonomiczne wzorca; 4) lata 1970-1981 — „racjonalizowanie" scentralizowanego systemu kształcenia ekonomicznego, przy udziale międzyuczelnianych zespołów w przygotowaniu decyzji resortowych. Ostatni etap został w zasadzie zakończony w momencie przystąpienia w 1981 r. do reformy gospodarczej, zainicjowanej ustawą z tego roku o przedsiębiorstwach i w ślad za tym do reformy systemu kszałcenia, zapoczątkowanej nową ustawą z 1982 r. o szkolnictwie wyższym. Nie do-prowadziło to jednak jeszcze, w liczącej się mierze, ani do zmiany zewnętrznych warunków funkcjonowania uczelni, do których należy przystosować model kształcenia ekonomicznego, ani do istotnej zmiany (nie tylko zresztą w uczelni poznańskiej) elementów tego modelu. Nie zostały zresztą dotąd uzgodnione poglądy na to, jaki typ ekonomisty odpowiada najlepiej w warunkach zreformowanej gospodarki zapotrzebowaniu społecznemu. Powyższą periodyzację uzupełnia przedstawiona w tabeli 1 chronologia ważniejszych zmian w uczelni poznańskiej.